دکتر علی حقدل

دکتر علی حقدل

این نوشته را در وبلاگم می‌نویسم تا یک معرفی و شناخت نسبت به استاد عزیز و بزرگوارم دکتر علی حقدل به خوانندگان این متن بدهم. آن چه باعث نگارش این نوشتار شد، کم لطفی‌هایی بود که اخیراً در حق این استاد و دو استاد دیگر در بخش مخابرات و الکترونیک دانشکده‌ی مهندسی برق و کامپیوتر دانشگاه شیراز شده است.

تا جایی که می دانم، دکتر علی حقدل متولد سال ۱۳۶۰ هستند. ایشان در دبیرستان شهید دستغیب شیراز (سازمان پرورش استعدادهای درخشان) تحصیلات متوسطه‌ی خود را به پایان می رسانند. با وجود کسب رتبه‌ی عالی در کنکور سراسری، دانشگاه شیراز را برای تحصیل بر می گزینند. پس از تحصیل در مقاطع کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکترای گرایش میدان و کسب رتبه‌ی برتر در همه‌ی مقاطع به دلیل مخالفت بخش برق با زمینه‌ی تحقیقی ایشان که مرتبط با مسئله‌ی هسته‌ای بوده، سرانجام بورسیه دانشگاه صنعتی شیراز را می‌پذیرند.

ایشان در سال ۹۲ به دلیل فعالیت در مجموعه‌ی کاوشگر خورشید، جذب دانشگاه شیراز می‌شوند و از آغاز کار بی مهری‌های استادان آن بخش و مسئولان کلیدی دانشکده را می‌بینند. از این به بعد نوشتار مربوط به تجربه‌ی شخصی بنده از دیدار ایشان است.

نخستین کلاسی که با دکتر حقدل داشتم کلاس ریاضی مهندسی بود. کلاس ما در ساختمان مهندسی ۲ تشکیل می‌شد. مردی با قد بلند و ظاهری آراسته و البته ساده که همیشه چند دقیقه زودتر در کلاس حاضر می‌شد و سر ساعت که می‌شد درس را شروع می‌کرد. ویژگی جالب دکتر حقدل این است که همیشه لبخند بر لب دارد و با چهره‌ای مهربان و بشّاش با دانشجویان (و هرکسی) برخورد می‌کند. فکر نمی‌کنم کسی تا به حال اخم این انسان را دیده باشد. استاد کاملاً به مطالب مسلط بود و با حوصله و دقت تمام تدریس می‌کرد. در ابتدای تدریس هم با خطی خوش یک «بسم الله الرّحمان الرّحیم» روی تابلو می‌نوشتند.

تابلو را به ۴ قسمت تقسیم می‌کردند و با حوصله و به ترتیب مطالب را می‌نوشتند و توضیح می‌دادند. (درست برعکس برخی از استادان جدید یا قدیم بخش که برای دستیابی به سیر نوشتاری تابلوی کلاسشان باید از تحقیقات باستان شناسان استفاده کرد!) هروقت کسی سؤالی می‌پرسید، استاد مکث می‌کردند و با حوصله و توجه کامل به سؤال‌هایشان پاسخ می‌دادند. همیشه با توجه و با روی خوش! طوری که آدم نه تنها جرأت سؤال پرسیدن را از دست نمی‌دهد، بلکه شدیداً به آن میل پیدا می‌کند.

درس دیگری که با دکتر علی حقدل گذراندم درس الکترومغناطیس بود. یادم هست که از ترم پیش همه‌ی بچه‌ها با اشتیاق می‌گفتند که ترم دیگر دکتر حقدل الکترومغناطیس ارائه می‌دهد. البته خیلی‌ها که این درس را گذرانده بودند حسرت می‌خوردند. نحوه‌ی تدریس استاد و ویژگی‌های مثبت ایشان در این کلاس هم مشهود بود. جالب‌تر این که استاد از درسی کاملاً تئوری مانند الکترومغناطیس توانستند پروژه تعریف کنند و از اوایل ترم پروژه را به دانشجویان اعلام کردند. بعید می‌دانم کسی در کل کشور تا کنون برای چنین درسی بحث عملی تعریف کند. اتفاقا پروژه با استقبال زیاد دانشجویان مواجه شد.

علاوه بر این برخی از جلسات استاد در پایان کلاس لپ تاپشان را به ویدئو پروژکتور وصل می‌کردند و فیلم ها و تصاویری از پیشرفت‌های غرب و شرق در باب مسائل فضایی مطرح می‌کردند. این مسئله پس از یک درس خشک و تئوری، اشتیاق زیادی را برای دانشجو بر می‌انگیخت و الهام بخش بود. جالب بود که با این‌که این اتفاق در آخر کلاس می‌افتاد، دانشجویان نسبت به آن مشتاق بودند و کاملاً حوصله‌ی آن را داشتند.

بر خلاف اکثر استادان که در آخر ترم ناپدید می‌شوند و یا سعی می‌کنند خودشان را بی حوصله و بداخلاق نشان دهند تا کسی با آن‌ها کاری نداشته باشد، دکتر حقدل در پایان ترم حضور کامل داشتند و هر دانشجویی می‌توانست به آسانی به ایشان مراجعه کند و در مورد نحوه‌ی نمره دهی و تصحیح برگه اعتراض کند. (این خیلی کم پیش می‌آید که اعتراض دانشجویان با اخم و بداخلاقی استادان مواجه نشود، ولی دکتر حقدل همیشه خوش رو با این مسئله برخورد می‌کردند!) لبخندی که گفتم حتی در آخر ترم هم از روی لب استاد محو نمی‌شد و همواره با روی خوش با دانشجویان برخورد می‌کرد و هرگز فکر نمی‌کنم کسی بتواند منکر این مسئله شود.

بعید می‌دانم کسی بتواند منکر اخلاق عالی این استاد شود. بعید می‌دانم کسی بتواند منکر تدریس عالی و تسلط این استاد بر مباحث درسی باشد. مگر این‌که….

با این همه دقّت فراوانی که این استاد در انجام وظیفه داشته اند، بخش مخابرات و الکترونیک و دانشکده‌ی مهندسی برق و کامپیوتر دانشگاه شیراز با ناجوانمردی کامل انگشت اتهام ظالمانه ای را به سوی این استاد دراز کردند. گفتند درس دادنش ماست هست! ماست یعنی چه؟ یعنی کامل درس می‌دهد؟ یعنی به دانشجو محل می‌گذارد؟ یعنی تکبر ندارد؟ یعنی به همه‌ی سؤالات پاسخ می‌دهد؟

گفتند کار پژوهشی ندارد. مقاله ندارد. آن جماعت نادانی که سرشان را تا حلقوم در کاغذ فرو کرده‌اند و هر دانشجوی تحصیلات تکمیلی را به چشم ژنراتور مقاله‌ی ISI می‌بینند، تا به حال چه دردی از منِ دانشجو دوا کرده‌اند؟ دانشگاه و دانشجو مقاله می‌خواهد؟ یا استادی می‌خواهد که برای حلال شدن نانی که می‌خورد برای دانشجو وقت بگذارد و درس دادن صحیح و اصولی را وظیفه‌ی خودش بداند؟

گفتند شما وجهه‌ی آکادمیک ندارید. یعنی این‌ که کت و شلوار نمی‌پوشید و با کیف چرمی و ماشین لوکس خارجی، فخرفروشانه به دانشگاه نمی‌آیید. یعنی این که مردمی هستید. دانشجو با شما راحت است و جرأت دارد حرفش را راحت جلویتان بزند. و این جرم بزرگی است!

خلاصه این که همانند جاهلیت صدر اسلام، ۱۲ نفر از اعضای شورای بخش نامه‌ای نوشتند که ما از این استاد و دو استاد دیگر که دکتر حامد مسندی شیرازی و دکتر علیرضا مسندی شیرازی هستند خوشمان نمی‌آید! به همین سادگی! یعنی رضایت دانشجو و نتیجه‌ی آموزشی عالی اصلاً مهم نیست. در حال حاضر که در نیم سال اول ۹۶ هستیم، هیچ درسی به این استاد ارائه نشده و دانشجویان از این سرمایه‌ی بزرگ علمی بی‌بهره هستند. این خسارت عظیم را چگونه پاسخ خواهند داد؟ اکنون دکتر مهاجری رئیس بخش مخابرات و الکترونیک و دکتر خیاطیان رئیس دانشکده و دکتر تقوی معاون آموزشی دانشگاه هستند که از ایشان پاسخ‌گویی صریح، بی پرده و شفاف را خواستاریم.

4 دیدگاه برای «دکتر علی حقدل»

  1. سلام خیلی ممنون از متن خوبی که نوشتید
    فقط یه چیزیو اشتباه نوشتین دکتر حقدل دکترا و پایان نامشونو توی خود دانشگاه شیراز بودن ولی شما نوشته بودین دانشگاه صنعتی بودن ایشون فقط دو سال اونجا هیئت علمی بودن

  2. بسیار عالی و پر محتوا بود اقا سید محمد
    فقط حواستو جمع کن که استادید محترم دانشکده که برای رفتن این ۳ استاد جوان لحظه شماری میکنن برات دردسر درست نکنن ،که میکنن 🙂
    موفق باشی پسر خوب.

  3. سلام
    من ایشون رو نمی شناسم ولی شناسنامه خوبی ارائه دادید .
    البته که این اساتید در دانشگاه شیراز و اکثر دانشگاه ها کم پیدا میشه رو باید سرمایه خوند .
    اساتیدی که مقاله های دانشجویان رو به اسم خودشون تمام می کنند متاسفانه .
    تاسف برای تمام اساتیدی که باعث محرومیت این سه عزیز شدند

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.